Over het kleine lijfje dat al zó veel heeft meegemaakt.
(Waarschuwing: ik schrijf eerlijke info die kan raken, omdat het jouw kindje aan gaat. Ik doe dit om bewust wording te creëren en het verhaal van jouw kindje te erkennen. Helaas wordt er nog té vaak gezegd; dat kinderen daar niks van onthouden. Dit is een tegenreactie daarop.)
Wanneer een baby te vroeg geboren wordt, gaat alle aandacht vaak eerst naar het medische stuk. En terecht. Ademhaling, voeding, groei, monitoren, couveuses, onderzoeken… alles draait om stabiliteit en overleving.
Maar naast dat kleine lijfje dat zo hard zijn best doet, is er óók een baby die voelt.
Die ervaart.
Die reageert.
Een baby komt niet blanco ter wereld. Vanaf de zwangerschap is een kindje verbonden met de moeder. Het voelt ritmes, spanning, rust, stemmen, aanrakingen en emoties. En na de geboorte blijft die behoefte aan nabijheid essentieel. Niet alleen voor liefde of hechting, maar vanuit een instinct om te overleven.
Een babylichaam weet:
Ik heb jou nodig om veilig te zijn.
Juist daarom kan een vroeggeboorte zo’n ingrijpende ervaring zijn.
Ineens is daar fel licht, onverwachte geluiden, medische handelingen, monitoren, alarmsignalen, vreemde handen en soms veel momenten van alleen zijn. Niet omdat ouders tekortschieten, integendeel, maar omdat de situatie daarom vraagt.
Voor een prematuur geboren baby kan dit een enorme belasting zijn voor het stresssysteem. Het zenuwstelsel komt vroeg in een staat van alertheid terecht. Het lijf leert als het ware:
de wereld voelt onvoorspelbaar.
En hoewel een baby deze ervaringen later niet bewust kan navertellen, onthoudt het lichaam ze vaak wel. We noemen dit ook wel preverbaal trauma: ingrijpende ervaringen die plaatsvinden vóórdat er woorden zijn.
Die vroege ervaringen kunnen zich later op verschillende manieren laten zien. Bijvoorbeeld in heftige emoties, moeite met reguleren, spanning, snel schrikken, gevoeligheid voor geluid of aanraking, angst om alleen te zijn, slaapproblemen… maar soms juist ook in afgevlakt gedrag of weinig emoties tonen.
Niet omdat er “iets mis” is met een kind.
Maar omdat het lichaam een verhaal draagt.
Vergelijk het eens met de wortels van een boom.
Wanneer een boom diep geworteld is (een veilige en ontspannen start had), kan hij steviger meebewegen met stormen en veranderingen. Maar wanneer die basis onder druk heeft gestaan (door spanning en stress), kan een boom gevoeliger worden voor wat er boven de grond gebeurt.
Dat betekent niet dat herstel niet mogelijk is. Integendeel.
In het ziekenhuis is er gelukkig aandacht voor buidelen, de momentjes waarop jouw kindje jou mocht voelen, ruiken en horen. Dit zijn onwijs waardevolle momenten geweest waarop het zenuwstelsel kon ontspannen; een imprint van veiligheid.
Deze herstellende momenten blijven van belang, ook ná een opname. Fysiek contact, het horen van de stem van mama of papa. Zachte aanrakingen. Rustige aanwezigheid. Liefdevolle aandacht. Het zijn geen “kleine dingen”. Voor het zenuwstelsel van een baby zijn dit diepe signalen van veiligheid.
En ook later, wanneer kinderen ouder zijn, kan aandacht voor deze vroege ervaringen nog veel betekenen. Wanneer kinderen zich opnieuw veilig mogen voelen in hun lijf, zie je vaak dat er ruimte ontstaat. Voor ontspanning. Voor ontwikkeling. Voor emoties. Voor groei.
Laat jezelf daarom nooit vertellen dat deze ervaringen er niet toe doen of dat een baby “dat toch niet kan herinneren”.
Het lichaam herinnert zich vaak meer dan woorden ooit kunnen uitleggen.
En juist daarom verdient dit onderwerp bewustwording en erkenning. Niet om ouders bang te maken, maar om begrip te creëren voor wat deze kindjes soms met zich meedragen. En ook ouders te bevestigen in dat wat zij vaak al voelden.
Want gezien worden in je verhaal… kan al het begin van heling zijn.
Ben je nieuwsgierig naar wat hierin mogelijk is voor jouw kindje of gezin?
Neem gerust contact met me op. Ik denk graag met jullie mee ❤️
Liefs,
Fabienne
fabiennekouwenberg.nl
06 – 23 35 30 41
info@fabienne-kouwenberg.nl
