Er zijn dingen die bijna niemand zegt na een miskraam. Niet omdat ze niet waar zijn, maar omdat we er geen taal voor hebben. Of omdat ze ongemakkelijk zijn. Rauwer dan wat je omgeving vaak kan dragen. Misschien herken je er iets van?
Niemand zegt dat het verdriet soms later komt. Dat je eerst doorgaat, omdat je dingen regelt en in de overlevingsstand staat. En dat verdriet je dan, maanden later, ineens kan inhalen. Zonder waarschuwing en op een moment dat je het niet verwacht.
Niemand zegt dat je lichaam vaak iets anders voelt dan je hoofd. Dat jij met je hoofd wéét dat het voorbij is, maar dat je lijf nog zoekt en vasthoudt. Of dat je juist helemaal niks meer voelt. En ook dat is rouw.
Niemand zegt dat je meerdere gevoelens tegelijk kunt hebben:
- Verdriet,
- Opluchting,
- Schuld,
- Schaamte.
En dat die gevoelens niets zeggen over hoeveel je hield van je kindje. Ze zeggen alleen iets over hoe dit verlies voor jou is. Niemand zegt dat rouw geen rechte lijn volgt. Dat het niet steeds een beetje minder wordt.
Dat er dagen zijn waarop het licht voelt en dagen waarop het weer zwaar is. Zelfs als iedereen denkt dat je ‘er nu wel doorheen bent’.
Niemand zegt dat je niet alleen een kindje verliest. Je verliest ook een toekomst, een versie van jezelf, een verhaal dat al begonnen was in jou. Er is iets gestopt, terwijl jij er nog middenin zat.
En niemand zegt vaak genoeg:
- Je hoeft dit niet goed te doen.
- Je hoeft niet sterk te zijn.
- Je hoeft niet dankbaar te zijn voor wat er wél is.
- Je mag geraakt zijn.
Jij mag dit doen op jouw manier en op jouw tempo.
Als je dit leest en denkt: ‘ dit gaat over mij’ , weet dan dat je niet alleen bent. En dat er niets mis is met hoe jij dit draagt. Als dit resoneert, weet dan dat je welkom bent precies zoals je bent. Je hoeft het niet alleen te dragen. Bel me of mail me, het eerste (telefonische) gesprek is gratis en vrijblijvend.
Veerle van den Broek
Miskraamcoach
De zoektocht naar jezelf
www.dezoektochtnaarjezelf.nl
info@dezoektochtnaarjezelf.nl
06-16760023
